Zwierzęta domowe

Witamy Rodziców i dzieci w nowym tygodniu. Od dziś przez cały tydzień gościć będą u was wasi ulubieńcy, a będą nimi.. Właśnie dowiecie się jak odgadniecie zagadki.

 
1. Rozwiązywanie zagadek
• tak cichutko chodzi,

że go nikt nie słyszy

i dlatego bardzo boją się go myszy

(kot)
• jest leniwy wielce,

krok wolno odmierza,

chodzi w kamizelce z twardego pancerza

(żółw)
• siedzi w klatce kolorowa,

umie mówić różne słowa

(papuga)
• za kości rzucone,

dziękuje ogonem

(pies)
• ma długie uszy,

futerko puszyste,

ze smakiem chrupie sałaty listek

(królik)
• rozciąga policzki jak woreczki małe,

zimowe zapasy przenosi w nich całe

(chomik)

 

już wiecie, ze dziś zaczynamy temat o zwierzętach domowych.

 

2. Podział na sylaby, a dla chętnych  próby podziału na głoski nazw zwierząt domowych.

  • Najpierw możemy opowiedzieć dziecku o jakimś zwierzątku, a następnie prosimy o podział jego nazwy na sylaby lub głoski.
  • Możemy pokazać obrazek zwierzątka domowego,
  • możemy wymienić pierwszą głoskę nazwy i poprosić żeby dziecko odgadło,
  • opisujemy wygląd zwierzątka…

 

3. Zabawa ruchowa. „Piesek niesie kość” – zabawa ruchowa na czworakach. Dziecko ma woreczek i staje w pozycji na czworakach. Na hasło: Piesek niesie kość! dziecko wkłada sobie woreczek pod brodę i dociska do szyi. W tej pozycji stara się przenieść woreczek na inne miejsce w drugi koniec pokoju.

 

4.  Układanie krótkich zdań z nazwami wybranych zwierząt domowych oraz akcesoriów potrzebnych do ich hodowli (kot, pies, mysz, buda, smycz, akwarium, klatka itp.)

 

 

5 . Łączenie sylab w słowa – rodzic podaje nazwy zwierząt w formie sylabowej

 

 

6. Słuchanie opowiadania

 

- Kto może mieszkać z nami w domu? Pani dziś przedszkolakom takie pytanie zadała. Wszystkie dzieci chwilę pomyślały i jedno po drugim zaraz Pani odpowiadały:

- Mieszka z nami mama, tata… siostra i brat.

- Mieszka z nami babcia, dziadek i wujek Stach. Mały Antoś, który zawsze po cichutku siedział, chwilę pomyślał i tak odpowiedział:.

- Z nami w domu mieszka mój pies As, który zawsze szczeka z rana i wszystkich budzi, by nikt do pracy i przedszkola nie się nie spóźnił. Dzieci chwilę się zastanawiały co też Antoś opowiada, ale po chwilach namysłu dzieci jedno za drugim do odpowiedzi rączki podnosiły i Pani mówiły:

- Ze mną pokój dzieli moja złota rybka, co w akwarium pływa– Kasia głośno rzekła.

- A ze mną mieszka mój kotek Puszek, co mleko pije i śpi po całych dniach – tak powiedział wszystkim Staś.

Ania kolegom opowiadała, że w klatce chomik swój domek ma i stoi na komodzie w pokoju brata. Codziennie tam harce urządza, bo ma przygotowany plac zabaw, który tata w klatce mu zamontował.

A u Emilki w domu papuga mieszka, a u Jacka świnka morska i królik miniaturka swój kąt ma, a u Agatki mieszkają kanarki dwa. I tak się okazało, że w domu poza mamą, tatą, siostrą czy bratem również zwierzęta mieszkają i o nich domownicy dbać mają. Bo taki domowy pupil to nie zabawka, Pani wszystkim powiedziała i jak dbać o zwierzęta przedszkolakom przypomniała.

 

7. Rozmowa z dziećmi na temat opowiadania. Pomocnicze pytania.

 

1. Kto może mieszkać z nami w domu?

2. Jakie zwierzęta mieszkały z dziećmi?

3. Jak powinnyśmy dbać o domowe zwierzę

 

 

8. Zabawa ruchowa przy melodii piosenki „Popatrzcie na jamniczka „

 

https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=GjXylN6PgxE

 

– w czasie zwrotek dziecko spaceruje na czworakach jak pieski, w czasie refrenu układa  się do snu ( zwrócenie uwagi że piesek przed pójściem spać przez chwile kręci się w kółko ).

 

 

Rozmawiając o zwierzętach nie możemy zapominać, że każde dziecko chce mieć w domu zwierzątko. W tym miejscu musimy zwrócić uwagę dziecku , że posiadanie psa lub innego zwierzątka to nie tylko wielka przyjemność ale wiąże się też z wieloma obowiązkami.

 

9. „Pies przyjacielem człowieka” – wyjaśnienie co to znaczy , podanie przykładowych sytuacji w których pies pomaga człowiekowi .

Najpierw  odwołujemy się do wiedzy dzieci , następnie dopowiadamy to czego nie powiedziało dziecko.

 

Te zwierzaki każdego dnia niosą człowiekowi pomoc! Zapewniają komfort i bezpieczeństwo osobom niewidomym czy niepełnosprawnym ruchowo. Wywołują uśmiech na twarzy pacjentów i ukojenie w chorobie podczas dogoterapii. Ratują ludzkie życie w czasie akcji ratowniczych.

Psy serwisowe są towarzyszami osób niepełnosprawnych ruchowo, poruszających się na wózku. Potrafią otworzyć lodówkę, zapalić światło, podać szalik czy dzwoniący telefon. Pomagają zdobyć większą pewność siebie, a co za tym idzie – samodzielność i niezależność. Pomoc psów serwisowych jest szczególnie cenna w miejscach publicznych, w urzędach, biurach i na uczelniach, czasem niedostatecznie przystosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózkach. Specjalnie przeszkolone psy potrafią pomóc w razie przewrócenia się wózka, wezwać pomoc, gdy podopieczny zasłabnie, otworzyć drzwi, pomóc w ubieraniu się lub rozbieraniu, podać coś na odpowiednią wysokość – często dla osoby niepełnosprawnej są dodatkową parą rąk.

Pies przewodnik jest często nazywany oczami niewidomego. Dzięki niemu osoba niewidoma może się przemieszczać zdecydowanie szybciej i bezpieczniej, a co za tym idzie – być bardziej aktywna niż wtedy, gdy używała tylko białej laski. Doskonale wyszkolony pies pomaga na przykład wsiąść do autobusu, wskazuje schody, drzwi, krawężniki. Prowadząc człowieka, stara się omijać wszelkie przeszkody, jakie znajdują się na ich drodze. Jednak pies jest nie tylko przewodnikiem, ale także wiernym przyjacielem, doskonale odczuwającym nastrój swojego właściciela.

Psy ratownicze są wszędzie tam, gdzie żywioły zagrażają ludzkiemu zdrowiu i życiu. Wyciągają z wody tonących, pomagają szukać turystów zasypanych przez lawiny oraz ofiar trzęsień ziemi. Pies ratownik to prawdziwy bohater, który nie zawaha się zaryzykować swojego zdrowia i życia, aby uratować kogoś w potrzebie.

Pies terapeuta jest cierpliwy, pogodny, przyjazny wobec dzieci. Te jego cechy są wykorzystywane w tzw. dogoterapii, która dowiodła, że kontakt chorego dziecka z psem podczas zajęć prowadzonych przez specjalistów może być skuteczną formą wspomagania rehabilitacji.

Wyszkolenie jednego psa pomocnika jest długie, trwa ponad dwa lata.

 

https://www.youtube.com/watch?v=kKRfWtw8sBo

 

 

10. „Mój piesek” –  praca plastyczna

- rysowanie kredkami,

- malowanie farbą,

- lepienie z plasteliny lub masy solnej

- wyklejanie szablonu kulkami krepiny.

 

https://pl.pinterest.com/pin/627196685578173220/

 

 

11. Słuchanie opowiadania Teresy Stempkowicz „Przyjaciele”

Było to bardzo dawno temu. Tak dawno, że psy rozumiały ludzką mowę, a nawet same potrafiły mówić.
Na skraju maleńkiej wsi mieszkali dwaj przyjaciele. Człowiek i pies. Ogromnie się przyjaźnili. Pewnego razu człowiek zachorował. Pies bardzo się tym martwił. Chudł, a jego sierść miała coraz mniej połysku.
Nie wiadomo co by było, gdyby nie dobre wróżki. Bardzo chciały one pomóc obydwu przyjaciołom. Długo rozmyślały nad tym, jak wyleczyć człowieka. W końcu jedna z nich przypomniała sobie o zaczarowanej jabłoni. Była to niezwykła jabłoń. Jabłka miała zupełnie zielone, a tylko jedno było czerwone. Właśnie ono posiadało cudowną moc uzdrawiania.
- Piesek na pewno odnajdzie tę jabłoń! – zawołały uradowane wróżki.
Pies natychmiast wyruszył na poszukiwanie cudownej jabłoni. Przewędrował kraj wzdłuż i wszerz. Wypytał o nią każdego kogo spotkał. Niestety, nikt nie wiedział, gdzie ona rośnie. Mimo to nie tracił nadziei. Szukał uparcie.
W końcu ją ujrzał. Cudowne jabłuszko rosło na najwyższej gałęzi. Właśnie próbował ją strącić, kiedy nadleciała papuga. Zerwała to jedyne czerwone jabłuszko i usiadła na sąsiednim drzewie.
- Papużko- poprosił pies – daj mi to jabłko! Mój przyjaciel jest bardzo chory i tylko ono może go wyleczyć.
- Chętnie ci je dam – zaskrzeczała papuga – ale musisz mi dać coś w zamian.
- Co byś chciała? Oddam za nie wszystko, co posiadam!
- Oddaj mi ludzką mowę- zażądała papuga- bo chciałabym zaprzyjaźnić się z człowiekiem.
Żal było psu stracić ludzką mowę, ale tak bardzo pragnął pomóc przyjacielowi! Spełnił więc żądanie papugi. Wziął cudowne jabłuszko i szybko zaniósł je je choremu.
Wkrótce człowiek wyzdrowiał. Dwaj przyjaciele byli szczęśliwi. Jednak nie mogli już ze sobą rozmawiać. Pies umiał tylko szczekać.
Pewnego razu człowiek spotkał papugę. Zdziwił się, że zna ona ludzką mowę.
- To ode mnie pies dostał zaczarowane jabłuszko- pochwaliła się papuga.
- A co ci za nie dał?- zapytał człowiek
Papuga zawstydziła się i nic nie odpowiedziała. Ale nietrudno było się wszystkiego domyślić.
Kiedy człowiek wrócił do domu, powiedział do psa:
- Nie martw się, mój piesku! Prawdziwi przyjaciele potrafią zrozumieć się bez słów!

 

12.  Rozmowa na temat opowiadania:
- z kim przyjaźnił się człowiek?
- Jak się porozumiewali?
- Co się stało pewnego dnia?
- Jakie było lekarstwo na chorobe człowieka?
- Jak pies je zdobył?
- Co oddał w zamian?
- Jak się potem porozumiewali przyjaciele?

 

13.  Zabawa naśladowcza „Co mówi pies” – dzieci jako pieski przedstawiają ruchem ciała, gestem i mimiką stany emocjonalne: ZŁY, WESOŁY, SMUTNY, CHORY, ŚPIĄCY, WYSTRASZONY.

 

14. Słuchanie piosenki „Jak rozmawiać z psem”

 

https://www.youtube.com/watch?v=C2j3BhxIey0

 

Jak rozmawiać trzeba z psem ~

Wy nie wiecie, a ja wiem,
Jak rozmawiać trzeba z psem,

Bo poznałem język psi,
Gdy mieszkałem w pewnej wsi.

A więc wołam: – Do mnie, psie!
I już pies odzywa się.

Potem wołam: – Hop-sa-sa!
I już mam przy sobie psa.

A gdy powiem: – Cicho leż!
Leżę ja i pies mój też.

Kiedy dłoń wyciągam doń,
Grzecznie liże moją dłoń.

I zabawnie szczerzy kły,
Choć nie bywa nigdy zły.

Gdy psu kość dam – pies ją ssie,
Bo to są zwyczaje psie.

Gdy pisałem wierszyk ten,
Pies u nóg mych zapadł w sen,

Potem wstał, wyprężył grzbiet,
Żebym z nim na spacer szedł.

Szliśmy razem – ja i on,
Pies postraszył stado wron,

Potem biegł zwyczajem psim,
A ja biegłem razem z nim.

On ujadał. A ja nie.
Pies i tak rozumie mnie,

Pies rozumie, bo ja wiem,
Jak rozmawiać trzeba z psem.

 

Pomoce na dysku google

 

https://drive.google.com/open?id=1SmOr8G3EESKXfiNc80wv8XhTqgcTueG4

 

Komentarze zamknięte.