W krainie muzyki

Drodzy Rodzice!
Zapraszamy w podróż do krainy muzyki. Nie od dziś wiadomo, że dzieci bardzo lubią muzykę i zabawy z nią związane – śpiewanie, taniec i grę na instrumentach. Skupimy się jednak nie tylko na zabawie, lecz także na poznawaniu instrumentów i gatunków muzycznych.

1. „Skąd pochodzą dźwięki?” – rozpoznawanie instrumentów po odgłosach.
Dziecko zamyka oczy, a rodzic włącza dźwięki: np. rogu, skrzypiec, trąbki, puzonu, saksofonu, marakasów, trójkąta, bębna, fletu, pianina, gitary elektrycznej). Rodzic pyta, co łączy te dźwięki. (To dźwięki instrumentów). Dziecko próbuje podać nazwy instrumentów na podstawie wydawanych przez nie dźwięków.

2. „Instrumenty wokół nas” – zabawa muzyczna, wydobywanie muzyki z przedmiotów codziennego użytku.
Zadaniem dziecka jest poszukanie i wybranie jakiegoś przedmiotu w domu, który wydaje interesujący dźwięk. Następnie rodzic powtarza czynność dziecka. Kolejno prezentują brzmienie swojego „instrumentu”.

3. „Gatunki muzyczne” – zapoznanie dziecka ze współczesnymi gatunkami muzycznymi.
Wysłuchanie i podawanie nazw różnych gatunków muzycznych. Rodzic włącza utwory (z własnych zasobów) z różnych gatunków muzycznych: muzyki klasycznej, rapu, disco, rocka, jazzu itd. Dziecko stara się rozpoznać gatunki i podać ich nazwy.

4. „Taneczne improwizacje” – tańczenie do różnych gatunków muzycznych, określanie tempa, nastroju.
Rodzic włącza utwory z poprzedniego ćwiczenia, a zadaniem dziecka jest tańczenie, tak jak prowadzi je muzyka. Następnie rodzic ponownie włącza kolejne utwory, a dziecko określa, jak mu się tańczyło, który utwór najbardziej przypadł mu do gustu. Określa nastrój i tempo muzyki.

5. „Rap” – prezentacja utworu z tego gatunku, poszukiwanie cech charakterystycznych.
Rodzic prezentuje dowolny utwór rapowany. (Uwaga! Rodzic powinien go wcześniej wysłuchać w celu sprawdzenia słów). Następnie dziecko próbuje podać cechy charakterystyczne tego gatunku (np. rytmiczne wypowiadanie słów do powtarzalnej muzyki zamiast śpiewu, to muzyka bardziej do słuchania niż do tańczenia).

6. „Nasz rap” – zabawa w tworzenie muzyki ze znanych wierszy.
Rodzic wraz z dzieckiem wybierają dowolny znany sobie wiersz, najlepiej rymowany, np. Kaczka Dziwaczka i próbują wykonać go, rapując.

7. „Taneczne rytmy disco” – wymyślanie układu tanecznego.
Rodzic wyjaśnia, że disco to muzyka taneczna. Zadaniem dziecka jest wymyślenie układu tanecznego do piosenki disco. Rodzic tańczy układ zaproponowany przez dziecko razem z nim.

8. „Kosmiczne dźwięki” – rozwijanie wyobraźni podczas słuchania muzyki elektronicznej – opowieść ruchowa.
Rodzic prezentuje dziecku dowolną muzykę techno lub elektroniczną. Dziecko leży na dywanie z zamkniętymi oczami i próbuje zapamiętać, co widzi w wyobraźni. Po wysłuchaniu utworu opowiada o swoich wyobrażeniach. Rodzic proponuje inscenizację kosmicznej podróży. Dziecko i rodzic siadają w wyimaginowanym statkach kosmicznych, zapinają pasy, odpalają silniki i startują. Podczas podróży napotykają asteroidy, które próbują omijać albo rozbijać, strzelając do nich.

9. „Rock” – wysłuchanie dowolnego utworu rockowego, wskazanie wiodącego instrumentu.
Rodzic prosi dziecko, by wsłuchało się w muzykę i zastanowiło, jaki instrument jest w tym gatunku muzycznym najważniejszy (gitara elektryczna). „Koncert rockowy” – naśladowanie gry na gitarze. Rodzic ponownie włącza muzykę rockową i razem z dzieckiem wcielają się w gitarzystów i próbują naśladować grę na gitarze elektrycznej – w takim tempie, jakie słuchać w utworze. Rodzic pokazuje dziecku, że muzyka rockowa ma różne oblicza, od spokojnych ballad po utwory pełne ekspresji.

10. „Gitara” – praca techniczna.
Z pudełka po chusteczkach tworzymy gitarę. Rodzic przypomina dziecku wygląd gitary akustycznej. Dziecko najpierw okleja pudełko kolorowym papierem lub wydzieranką z gazety, następnie razem z rodzicem mocują żyłkę, tak by przechodziła nad otworem w pudełku (pudełko odgrywa rolę pudła rezonansowego). Na rantach pudełka rodzic może wykonać niewielkie nacięcia nożykiem, by struny się nie przesuwały. Następnie dziecko przy pomocy rodzica wycina z kartonu gryf oraz główkę gitary i rysują na nich progi i struny.

11. „Pląsy muzyczne” – zabawa relaksacyjna (masażyk).
Rodzic wykonuje dziecku masaż pleców, mówiąc wierszyk. Później dziecko wykonuje masaż pleców rodzicowi.

Idą słonie, (na plecach kładziemy całe dłonie)
potem konie, (na plecach kładziemy piąstki)
panieneczki na szpileczkach. (palce wskazujące z gryzącymi pieseczkami – szczypanie)
Świeci słonko, (zataczamy dłońmi kółka)
płynie rzeczka, (rysujemy linię)
pada deszczyk. (uderzamy w plecy wszystkimi palcami)
Czujesz dreszczyk? (łaskotanie)

12. Przedszkolna orkiestra – wysłuchanie wiersza Agnieszki Frączek.

Przedszkolna orkiestra
Agnieszka Frączek

By zagrać z prawdziwą orkiestrą,
nie trzeba być żadnym maestro,
wystarczy fantazji ćwierć deka.
Słuchacze już biegną z daleka!
Bo Antek w parapet uderza
i rocka grać na nim zamierza.
Jaś stuka zażarcie w żeberka,
aż grzejnik wywija oberka,
Staś biurko przerobił na bęben
i bębni w nie, nucąc kolędę,
a Krzysiek na nerwach gra tryle…
Przedszkolna orkiestra. I tyle.

Rodzic zadaje dziecku pytania:
Na czym grały dzieci w swojej orkiestrze?
Jaką muzykę grały?
Czy taka muzyka może się podobać?

13. „Jestem muzykantem” – zabawa tradycyjna.
Do wspólnej zabawy warto zaprosić całą rodzinę. Im więcej osób tym radośniejsza zabawa

Jestem muzykantem, konszabelantem. (dziecko wskazuje siebie)
My – muzykanci, konszabelanci. (rozkłada ręce, wskazuje innych)
Ja umiem grać, my umiemy grać: (wskazuje siebie, a potem innych)
A na czym?
A na flecie, fiju fiju…
A na flecie, fiju fiju…
A na flecie, fiju fiju…
A na flecie bęc. (wszyscy naśladują granie na flecie)
Jestem muzykantem, konszabelantem. (dziecko wskazuje siebie)
My – muzykanci, konszabelanci. (rozkłada ręce, wskazuje innych)
Ja umiem grać, my umiemy grać: (wskazuje siebie, a potem innych)
A na czym?
A na bębnie bumtarara, bumtarara…
A na bębnie bumtarara, bumtarara…
A na bębnie bumtarara, bumtarara…
A na bębnie bęc. (wszyscy naśladują grę na bębnie)
Jestem muzykantem, konszabelantem. (dziecko wskazuje siebie)
My – muzykanci, konszabelanci. (rozkłada ręce, wskazuje innych)
Ja umiem grać, my umiemy grać: (wskazuje siebie, a potem innych)
A na czym?
A na trąbce trutututu, trutututu…
A na trąbce trutututu, trutututu…
A na trąbce trutututu, trutututu…
A na trąbce bęc. (wszyscy naśladują grę na trąbce)
Jestem muzykantem, konszabelantem. (dziecko wskazuje siebie)
My – muzykanci, konszabelanci. (rozkłada ręce, wskazuje innych)
Ja umiem grać, my umiemy grać: (wskazuje siebie, a potem innych)
A na czym?
A na skrzypcach…
(I tak dalej wg pomysłu dziecka. Po każdym zaprezentowanym instrumencie, można zmienić osobę, która wymyśla kolejny instrument do naśladowania).

Miłej zabawy!

Komentarze zamknięte.