Propozycje zabaw dla dzieci 4- letnich.

Propozycje zabaw dla dzieci 4 letnich, grupa „Motylki”.

Temat tygodnia: „Z kulturą za pan brat”.

1.  Zestaw ćwiczeń ruchowych:    

– „Cześć, żółwik, piąteczka…!” – zabawa orientacyjno – porządkowa.

Dzieci biegają swobodnie po pomieszczeniach domowych przy dźwiękach granych przez Rodzica Gdy muzyka cichnie, stają naprzeciwko wybranej osoby i witają się z nią w sposób wskazany przez Rodzica, np. „przybijają piątki”. Dzieci za każdym razem szukają nowej pary.
– „Miłe kotki” – zabawa z elementem czworakowania. Dzieci-kotki czworakują w dowolnych
kierunkach. Na hasło Rodzica.: kici, kici – kotki czworakują szybko do Rodzica. Na hasło: ciii – układają się
do snu, zwijając w kłębek, na hasło: miłe kotki – czworakują w dowolnych kierunkach.
– „Siadamy na krzesełku” – ćwiczenie dużych grup mięśniowych. Dzieci stoją w rozsypce, stopy rozstawione na szerokość barków, ręce luźno. Na przemian udają, że siadają na krześle –
robią przysiad, wypychając daleko biodra do tyłu, jednocześnie uginając nogi w kolanach, po
chwili wracają do pozycji wyjściowej.
– „Baletnice” – zabawa uspokajająca. Dzieci idą po pokoju podnosząc wysoko kolana,
plecy proste. Na sygnał Rodzica – klaśnięcie – dzieci zastygają w dowolnej pozie baletnicy. Na ponowne klaśnięcie wznawiają marsz.

2. Prosimy Rodziców o przeczytanie dzieciom wiersza M. Szeląg „W teatrze”.
W teatrze
Marlena Szeląg
W wygodnym fotelu siedzę w teatrze,
przed siebie na scenę wciąż patrzę, i patrzę…
Wtem gasną światła w wielkiej sali,
wszyscy rozmawiać zaraz przestali.
Do góry pnie się czerwona kurtyna,
bo właśnie spektakl się rozpoczyna.
Już scenografia wprawia w zdumienie,
do zamku przeniesie nas przedstawienie.
Wtem aktor wchodzi w złotej koronie
i siada dostojnie na wielkim tronie.
A z nim aktorka w sukni balowej,
odgrywa rolę mądrej królowej.
Już słychać w dali trąby i dzwony,
poddani składają niskie ukłony.
Wtem rycerz pojawia się w lśniącej zbroi,
a obok niego koń płowy stoi.
Lecz koń ten nie jest żywą istotą,
jest rekwizytem, ręczną robotą.
I chociaż z drewna jest wyrzeźbiony,
to w przedstawieniu jest ożywiony

3. Rozmowa z dzieckiem na temat wysłuchanego utworu.

Rodzic zadaje dziecku pytania: W jakie miejsce przeniósł nas wiersz?
Po co chodzi się do teatru? Jacy bohaterowie występowali w spektaklu, o którym opowiadał
wiersz? Co możemy zobaczyć i znaleźć w teatrze?
(Rodzic rozmawia z dziećmi na temat scenografii, sali, sceny, kurtyny, aktorów, masek, kostiumów, afiszu, biletów itp.) Jakie emocje, uczucia
może w nas wzbudzić przedstawienie teatralne? Kto z was był kiedyś w teatrze? Czy wam
się tam podobało? Jeśli tak, to dlaczego?

4.„Kurtyna do góry, kurtyna w dół” – zabawa ruchowa.

Dzieci maszerują po sali w rytmie granym przez Rodzica, trzymając za rogi chusty ( chustę możemy zastąpić ściereczką kuchenną) w kształtach prostokątów lub
kwadratów. Gdy muzyka cichnie, Rodzic podaje hasło: Kurtyna w dół! – dzieci chwytają chusty/ ściereczki za dwa rogi, wyciągają do góry ręce, stają na palcach i powoli kucają, naśladując chustą/ ściereczkę
opuszczanie kurtyny. Gdy muzyka cichnie i Rodzic podaje hasło: Kurtyna w górę! – dzieci kucają
i chwytają chusty/ ściereczki za dwa rogi, po czym powoli wstają, wyciągają ręce do góry i stają na palcach, naśladując chustą/ ściereczką podnoszenie kurtyny. Wznowienie gry przez Rodzica jest znakiem
do dalszego marszu.

5.„Co się zmieniało?- zabawa matematyczna.

Dzieci siadają w wygodnym dla siebie miejscu np. na dywanie. Rodzic układa w środku dywanu 3 figury geometryczne – duże niebieskie koło, duży czerwony kwadrat i mały żółty kwadrat. Dzieci przyglądają się uważnie, po chwili zamykają oczy, a Rodzic wymienia jedną figurę na inną (np. duże niebieskie koło na duże czerwone koło). Dzieci otwierają oczy i mówią, co się zmieniło. Zabawę należy powtórzyć wielokrotnie. Rodzic używa różnych figur geometrycznych, przy kolejnych powtórzeniach wzory do zapamiętania mogą być coraz dłuższe.

6. „Grozik” – osłuchanie z piosenką, wprowadzenie tańca.
– Słuchanie piosenki, nauka tekstu. Dzieci słuchają piosenki i uczą się jej tekstu na pamięć, rytmicznie go powtarzając razem z Rodzicem.
– Nauka tańca „Grozik”. Dzieci stoją parami. (Rodzic- dziecko). Trzymają się za ręce, ręce trzymają przed sobą, skrzyżowane.
Grozik
sł. i muz. tradycyjne
Poszło dziewczę po ziele,
po ziele, po ziele,
nazbierało niewiele, niewiele, hej!
Przyszedł do niej braciszek,
połamał jej koszyczek!
Oj, ty, ty! Oj, ty, ty!
Za koszyczek zapłać mi!
Oj, ty, ty! Oj, ty, ty!
Za koszyczek zapłać mi!
Dzieci poruszają się w parach po obwodzie koła – cwał boczny.
Zmieniają kierunek ruchu i dalej poruszają się po obwodzie koła,
na słowo „hej” – dzieci zatrzymują się, stając twarzami do siebie.
Tupią w miejscu.
Klaszczą w dłonie.
Grożą palcem, na przemian prawej i lewej ręki.
Chwytają się za ręce i wykonują obrót w parach lub obrót dookoła własnej osi.

7. „Kto może zagrać w teatrze, czyli rodzaje teatru” –rozmowa kierowana z wykorzystaniem rekwizytów.

Rodzic pokazuje dzieciom różne przedmioty: kukiełka, pacynka, łyżka, marionetka i pyta: Co to za przedmioty? Dzieci podają nazwy zgromadzonych rekwizytów. Czy mogą one zagrać w teatrze? Dzieci wyrażają swoje opinie, Rodzic zwraca ich uwagę, że łyżka też może zagrać w teatrze, jeżeli ożywi ją aktor.

Są różne teatry, np.
– Teatr tradycyjny – grają w nim aktorzy, mogą być ubrani w różne stroje, czasami dziwne i śmieszne.
– Teatr lalek – w nim grają różne lalki (marionetka, kukiełka, pacynka – aktorzy udzielają im
swojego głosu i najczęściej są schowani).
– Teatr cieni – głównym aktorem jest w nim cień, który tworzy schowany za zasłoną aktor.
– Teatr tańca (np. balet) – tu aktorami są tancerze, którzy podczas przedstawienia nie mówią
ani słowa, a swoje historie opowiadają tańcem.
– Opera – tu aktorami są śpiewacy.

8. „Robimy kukiełki” – praca plastyczno-techniczna.

Dzieci dostają drewniane łyżki. Rodzic prosi,
by zrobiły z nich kukiełki. Dzieci ozdabiają łyżki w dowolny sposób, doklejając im oczy, rysując
buzię mazakami. Z bibuły lub włóczki z pomocą Rodzica mogą zrobić włosy. Wykonane kukiełki posłużą dzieciom do spontanicznych „zabaw w teatr”.

Kukiełki z drewnianych łyżek | Przedszkole nr 46 w Poznaniu” width=”132″ height=”154″>

9.„Dobre maniery w teatrze” – rozmowa kierowana z wykorzystaniem sylwet z emocjami.
Rodzic zadaje dzieciom pytania na temat tego, jak należy zachować się w teatrze. Dzieci po każdym zdaniu podnoszą do góry swoje sylwety z emocjami (jeżeli zachowanie opisane przez Rodzica jest dobre – sylwetę
z uśmiechniętą buźką, jeżeli było niewłaściwe – sylwetę z rozgniewaną miną) i kończą zdanie:
Jeśli… to jesteśmy źli/szczęśliwi, bo nam przeszkadza/nie przeszkadza.
– Jeśli w teatrze wasz sąsiad rozmawia, to…, bo nam przeszkadza.
– Jeśli w teatrze wasz sąsiad grzecznie siedzi na swoim miejscu i jest cichutko, to…, bo nam nie
przeszkadza.
– Jeśli w teatrze wasz sąsiad kręci się na swoim miejscu, wstaje i siada, to…
– Jeśli w teatrze wasz sąsiad żuje głośno gumę i je cukierki, szeleszcząc papierkami, to…
Rodzic może dowolnie modyfikować zabawę tak, aby omówić wszystkie aspekty kulturalnego zachowania w teatrze.

 

Komentarze zamknięte.